DE KINDEREN

… in mijn buurt groeiden viooltjes;

de eeuwigheid trilde als een flits van licht, als een dauwdruppel,
alsof plotseling alle dingen puur, onaangetast en volmaakt tevoorschijn waren gekomen
in het licht van de onschuld;

[zo vloog op een dag de tirannieke heks voorbij met haar gebroken bezem en viel rollend neer omdat ze zowel tiranniek als heks was;

en op een andere dag lachte een man onophoudelijk omdat Christus op een middag, midden op het plein, met ons sprak]
… in mijn buurt huilden we en brandden we gemakkelijk,
de wereld brak en we zetten haar weer in elkaar omdat we, zonder het te weten,
het tin en ook het brons en het vuur van het leven waren;

… toen ik wegging, huilde ik;

Nu zijn er dagen dat ik naar de kinderen kijk in hun liefdevolle omgeving en dan, met genegenheid,
voel ik in mezelf, als in mijn eigen, de man van het lachen, de tirannieke heks en de onsterfelijke glans van de viooltjes;

maar niets, niets is zo diep en helder voor mij als dat subtiele gefluister waarmee we door de uren en de straten brandden:
de hypergalactische stem en het licht van Christus.

***
Antonio Justel
https://oriondepanthoseas.com
[Verkrijgbaar: “Todos los fuegos” - Casa del Libro en Amazon: https://amzn.eu/d/1vWd028]
***